Van Maastricht naar Liverdun (bij Nancy)


Deel I
Van Maastricht naar Echternach 
1. 29 maart, 2004 – dagtocht

2. 9 april, 2004 – dagtocht

3. 21 april, 2004 – 5 mei, 2004 - trektocht


Deel II
Van Echternach naar Ancy sur Moselle 

31 augustus 2004 – 10 september, 2004


Deel III 

Van Ancy s/ Moselle naar Liverdun 

7 september 2005 - 9 september, 2005 


Van Maastricht naar Kanne – dagtocht 29 maart, 2004.

We beginnen vanaf het station Valkenburg met een parallel van het Krijtlandpad en het Pieterpad. Het is fraai weer en we hebben een zeer fraaie tocht. We lopen met twee honden, een bordercollie Paddy en een fraaie kruising Schotse collie/Duitse herder, Beertje. Zij zijn allebei 6 jaar en luisteren perfect. Bus, trein en auto is geen probleem.

Ze zijn gewend om overal mee naar toe te gaan. Ook zij hebben reeds geoefend vanaf Pieterburen. Via Vijverdal, de Scharnerweg en Wijck lopen we over de brug over de Maas het fraaie Maastricht binnen. Onderweg op de route zagen we een charmant uithangbord met een “Frietsche van Pietsche” en we voelden ons echt in Maastricht. Het Pieterpad nadert zijn voltooiing.

Via de Stokstraat en de rivier de Jeker lopen we naar het Fort St. Pieter. Hier gaan we tussen de tjiftjaffen zitten picknicken, heerlijk in de zon en uit de koude wind. Nog één goeie kilometer en we zijn klaar met het Pieterpad.

Nu begint het echte werk. We beginnen direkt aan de GR 5 tot Kanne. Daar hebben we een terrasje bij de kerk en we koesteren ons in de voorjaarszon. De kop is eraf. Nog 2000 km naar Nice. (Dit blijkt achteraf een paar honderd kilometer meer te zijn). Een kwestie van doorlopen.

Met een klein busje van de Belgische busonderneming De Lijn, nr. 12, die om het uur gaat, komen we weer terug in Maastricht op de Markt, van hieruit lopen we naar het station in een klein half uur, vanwaar wij de trein naar Valkenburg nemen om onze auto weer op te halen.

Het kost ook twee dagkaartjes “hond”, maar dat is het risico van het vak.


Van Kanne naar Visé dagtocht op 9 april, 2004.

We zetten de auto bij het station in Maastricht en nemen vanaf de Markt bus 12 van “de lijn” naar Kanne. Dit is de laatste tocht zonder bepakking, binnenkort gaan we in vol ornaat verder. Het is aangenaam voorjaarsweer. We zijn nog geen 50 m over het Albertkanaal en het is al meteen in het Frans. Er staat een auto “à vendre”. We zijn echt op de GR 5. Frans wordt nu de voertaal voor de rest van de rit. We hebben een mooie, gevarieerde wandeling heuvel op, heuvel af en achter een grote mergelgroeve om.

Een verschrikte patrijs vliegt op. Hij zat pal naast het pad. Het fraaiste stuk loopt langs de Jeker, die hier de Geer heet.

Je gaat over een smal paadje bij Wonk. Het is werkelijk een schitterend stukje. Na de Hauts de Froidmont staan we tussen de boomgaarden in bloei en kijken we uit over de Maas en de troep van Luik onder ons. Het is inmiddels zwaar bewolkt en fris, maar we houden het droog.

In Visé komen we aan op een verlopen stationnetje en betalen we 17,60 euro voor 10 minuten met de trein naar Maastricht. De afzetters. Achteraf blijken het retourtickets te zijn. Aan de grens verkopen ze geen enkele reis. In Maastricht hetzelfde verhaal, houdt daar rekening mee. In Maastricht is de treincode 0045 voor Visé in de kaartjesautomaat.


Van Visé naar Echternach van 21 april, 2004 tot 5 mei, 2004. 


Woensdag 21 april, 2004  Visé - Wegimont 

Een vriendin van mij, die 7.000 km fietst per jaar, vertelde mij, dat we niet in de zomer moesten gaan lopen, maar in het voor- en najaar. Dan was het niet zo heet en dan had je overal plaats zat. Oké, we zullen het eens uitproberen.

We  nemen de trein van 7.30 uur van Helmond naar Eindhoven. Dat begint al goed. De trein naar Heerlen heeft 45 minuten vertraging. De trein naar Maastricht komt 5 minuten te laat. De trein naar Heerlen valt uit. De trein naar Maastricht zal tot Sittard rijden. Wat gaat er weer mis bij de NS? Er is altijd wel wat. Helaas, we zien wel. We stappen in en gelukkig rijdt de trein braaf naar Maastricht. Hij haalt zelfs enigszins de verloren minuten in. Met de grote rugzakken en de honden is het toch even flink doorstappen, trap op, trap af, om nog juist de trein naar Visé te halen. Gelukkig hadden we nog een retourkaartje....

Om 9.30 uur lopen we al in Visé. We hadden er geen goeie pet van op van Visé, dat Cockerill- Sambre gebied naar Luik, maar we lopen keurig langs het spoor en de snelweg, over een rustig straatje langs een prachtig kasteel/gemeentehuis en daarna is het meteen omhoog naar boven de bossen in. Het is werkelijk prachtig en zo verrassend. Overal volop speenkruid, bosanemoon en daslook in bloei. Je ziet niets meer van dat smerige industriegebied. Overal zijn glooiende velden met hoogstam fruitbomen in bloei of hellingbossen. Het is werkelijk een schitterende tocht. We lopen 25 km tot Wegimont. Om 17.00 uur komen we daar aan. Keikapot. We zijn deze hellingen nog niet zo gewend. Later zullen we leren dat je niet elke dag 25 km kan lopen. Hoe hoger de heuvels, hoe minder kilometers. In de volgende boekjes geven ze de afstanden ook per uur aan en niet meer per kilometer. In de Alpen heb je steile trajecten, waar je niet harder gaat als één km per uur. 

We zitten op een schitterende camping in een park bij het kasteel van Wégimont. Ze hebben er ook een prachtig 50 m zwembad. We eten er een sandwich met soep en koffie en we gaan plat in ons tentje. Morgen verder.


Donderdag, 22 april, 2004. Wegimont - Banneux 

We beginnen met regen en onweer. Maar op de camping van het domain de Wegimont zitten we superlux. Prima verwarmd sanitair en heerlijke douches. Ze hebben een fraaie overkapping met tafels en banken. Daar slepen we onze spullen naar toe. Zo kunnen we droog ontbijten en de zooi inpakken. We hoeven hier maar 7.45 euro af te rekenen voor twee personen en twee honden en 1 tent.

Om 9.15 uur lopen we weer na een vette hoosbui. We hebben wederom een schitterende tocht door prachtige hellingbossen vol bosanemoon en daslook. Smalle, steile paadjes omhoog en omlaag. Prachtige vergezichten over heuvels, fruitbomen in lentetooi en verstilde dorpjes. In Nessonvaux treffen we het dat we tussen de middag hier aankomen en in een restaurantje een heerlijke kipschotel eten met friet, een voorafje, een toetje en koffie voor de prijs van 9,50 euro per persoon. Niet te geloven en de honden waren geen bezwaar. Naderhand kopen we in de Ecomarché er tegenover nog melk, yoghurt en hondevoer voor vanavond.

Na Fraipont hebben we een steil pad omhoog door het bos. Het blijft maar stijgen en het zweet gutst van onze gezichten.

Bij Banneux-Kapel gaan we van de route af naar een camping met alleen vaste plaatsen bij Louveigné. Hij is één euro duurder als in Wegimont, maar wel 90% minder. Een verlopen en verwaarloosd geheel met minimaal sanitair. Geen licht en de wc-deur kan niet dicht. Ach, voor 1 nacht redden we ons wel. Maar ik zou hem niemand aanbevelen. Ik weet hier ook geen andere oplossing. Ergens wild kamperen in het bos misschien? Of een pension? Voor ons met de honden is dat geen optie.  Het is kouder geworden en het miezert af en toe.


Vrijdag, 23 april, 2004. Banneux - Spa 

Vandaag hebben we een droge dag met veel zon en een schraal windje. Het is uitstekend loopweer. We lopen eerst weer terug naar Banneux-Kapel om onze route weer op te pikken. Wat een verschrikkelijk oord is dat hier. Een loeigrote parkeerplaats vol bussen met bedevaartgangers in het midden van niets en Belgische kitsch. Als je nu toch op bedevaart wilt, ga dan maar naar Lourdes, dat is ook vol kitsch, maar dat heeft nog iets van een indrukwekkende belevenis. Maar Banneux-Kapel is echt 3 x niks. Gauw doorlopen dus.

We hebben wederom een prachtige wandeldag met vele kleine, smalle paadjes door valleitjes en bosjes. Weer fijn heuvel op en heuvel af. We houden pauze en drinken lekkere koffie bij La Reid, op een terrasje achter de kerk. Je komt niet zoveel koffieterrasjes tegen, dus elke kans moet je aangrijpen. Het laatste traject naar Spa is subliem. We lopen prachtig door beukenbossen met kleine watertjes, die beekjes worden. Regelmatig moeten we het water oversteken.Het lijkt veel op Larochette in Luxemburg, waar wij vroeger met de kinderen, toen ze heel klein waren, geweest zijn. En dan pardoes loop je in Spa langs het Casino.

Wij zijn niet zo sjiek in de wandelklof, dus we lopen door. De laatste 2 km lopen we langs de N 62 vals plat omhoog richting Francorchamps/ Malmedy, naar camping “Parc des Sources”. Een uitstekende camping, zeer fraai gelegen met ietwat scheve veldjes. De honden willen niet meer. Dat komt mooi uit. Wij willen ook niet meer vandaag. Gauw de tent opzetten en uitpuffen in de stralende zon. 's Avonds gaan we uit eten in bistro St.James, tegenover het Casino. We laten de hondjes in de tent uitrusten.  We besluiten om morgen een rustdag te nemen.


Zaterdag, 24 april, 2004. Rustdag

Het is stralend weer. Onze tent staat in de schaduw en het is koud. Even de was doen en dan onze tent verkassen naar een plekje in de zon. In de middag lopen we via de achteruitgang van de camping door het bos naar Spa en doen boodschappen. Daarna pikken we nog een verwarmd terrasje. Het is een schitterend pad en een stukje van de GR 5 van morgen. De GR loopt pal achter de camping, dat is boffen. Dat scheelt morgen weer een heel stuk.


Zondag, 25 april, 2004. Spa - Stavelot 

Met stralend weer worden we wakker. Het is wel koud, maar we ontbijten lekker in het zonnetje. We lopen een schitterend stuk omhoog. Het lijkt wel een beetje op Berdorf in Luxemburg, waar wij vroeger kwamen. We hebben werkelijk een geweldige route, eerst langs allerlei bronnen in het bos en dan over de Hoge Venen. Het is nèt de Groote Peel met zijn kneppel bruggetjes, maar het ligt wel 500 m hoger. Dan krijgen we weer een scherpe afdaling. Mijn geopereerde voet wil zich niet goed voegen. We gaan omhoog en omlaag naar Stavelot. We lopen door een pikdonker tunneltje met een riviertje en staan dan bats, heel verrassend, op een prachtig plein met mooie gevels in Stavelot. Het lijkt Place de Brouckère in Brussel wel, maar dan wat kleinschaliger. We pikken even een terrasje. Het is warm en we hebben dorst. Twee colaatjes, dus. Dan lopen we door tot camping “Les Challes” aan de Amblève. Het ligt 800 m van Stavelot. Bij de supermarkt rechts en dan na 500 m links.

De ligging is zeer idyllisch tussen bos en rivier, maar het sanitair is bagger. Bij een bla-bla madam moeten we maar liefst 16 euro voor 1 nacht betalen. We hebben geen keus. Er zit een kramsvogel boven ons in de boom. We gaan boodschappen doen bij de supermarkt en maken een lekkere maaltijd. Het wordt een koude nacht. Het gaat vriezen.


Maandag, 26 april, 2004. Stavelot - Vielsalm 

Het gras is bevroren. Het is helemaal wit en het kraakt als we er over lopen. Dankzij onze donzen slaapzakken van Demmenie Sport hebben we lekker geslapen. Onze hondjes liggen strak tegen elkaar aan op een zilveren isolatiematje. We starten wat later.

We moeten eerst een beetje opwarmen. Buiten wassen aan een koude kraan valt niet mee. We zijn nog niet voldoende gehard. Gelukkig schijnt de zon en is de lucht staalblauw. Eerst gaan we even flink klimmen en dan blijven we min of meer op hoogte.

Een echte Ardennenweg vandaag langs rechte paden door onafzienbare sparrebossen. Sparren zo ver het oog reikt. De sparren zijn wel 30 m hoog en kaarsrecht. De route is niet lang vandaag. Ondanks ons late vertrek, zijn we al om 15.30 uur in Vielsalm. De camping ligt zowat midden in het dorp en bestaat voor 99 % uit vaste plaatsen met grote stacaravans.

Niet een camping die we normaliter zouden uitkiezen, maar hij voldoet prima voor 1 nacht. We kunnen nog wel een plaatsje voor de tent vinden en we hebben keurig sanitair in een verwarmd hok. En dat allemaal voor 8,50 euro. De Spar super zit op 10 minuten lopen. Prima en we hebben nog steeds lekker weer om te koken bij de tent.


Dinsdag, 27 april, 2004. Vielsalm - Grüfflingen 

Het is wederom stralend weer, maar redelijk koud om 6.30 uur. Het is echter lekker wassen in een verwarmd hok. Heel luxe. Om 8.30 uur gaan we weer op pad. Inmiddels hebben we sluierbewolking en een gure wind. Het fleecevest gaat niet uit vandaag. We hebben een shit-route trouwens: bos, weide, bos, weide tot Schirm, met af en toe een boerderij of een dorpje, waar je dood nog niet begraven wilt liggen. Het is een hoog asfaltgehalte vandaag. Wel voor 90 %. Saai, saai, saai.

En ik heb zo'n last van mijn rechter voet. Elke stap doet pijn. Het enige wat we in Braunlauf zien is een zwarte wouw (roofvogel) die boven ons rondcirkelt. Verder zitten er nog een stelletje kramsvogels in een bosje. Daar, waar de GR 5 kruist met de N 62, gaan we linksaf naar camping Hohenbusch, ongeveer 2 km ten noorden van Grüfflingen. Het is een camping met super sanitair. We duiken eerst onder een heerlijke douche. Daarna koken we onze maaltijd. We hebben uitzicht over een glooiend akkerbouwlandschap. Vanaf Vielsalm spreken ze hier Duits.


Woensdag, 28 april, 2004. Grüfflingen - Ouren 

Vannacht heeft het geonweerd. Vanochtend is het potje peren. Er hangt een dikke mistdeken over het land. Gelukkig trekt de mist snel op en krijgen we stralend weer. We staan onze tijd te verkletsen met een caravanverhuurder uit de Achterhoek en we gaan pas om 10.15 uur lopen. Het eerste stuk is weer saai, we lopen  over asfaltwegen tussen weilanden vol met koeien.

Bij Burg Reuland drinken we koffie en nemen we een lunch in de serre van een restaurant. Dat voelt luxe. Hierna wordt de route weer mooi. Eerst krijgen we een 45 % helling door het bos. Het is even werken met zo'n zak op je rug. Op het hoogste punt, vlak bij Leithem aan de grens, begint het te onweren. Er staat een mooie schuilhut aan de rand in het bos op 487 m, maar we besluiten om toch maar verder te gaan lopen in de hoop dat de bui de andere kant op trekt. Helaas, helaas, midden op een hooggelegen akker barst het onweer los. Arme Paddy en Beertje, ze zijn er zo bang voor. Bij een houten huisje schuilen we buiten in de luwte. Een half uurtje na de bui komen we aan op de camping in Ouren, nog nèt Belgisch grond- gebied. Camping Internationaal.

Een prima camping, idyllisch gelegen aan de Our, maar met een trage campingbaas. Hij begreep niet dat ik vlot een plaats wilde om snel de tent op te zetten voordat de volgende bui zou vallen. Bovendien moesten we ook nog ergens hondevoer kopen vóór 18.00 uur. Koos was ook moe en stond buiten wortel te schieten, met die zware zak op. De campingbaas had alle tijd. Hij wilde graag een praatje. Grrrr, daar heb ik nu geen zin in. Uiteindelijk zetten we dus de tent op, vol in een nieuwe hoosbui en alles is zeiknat. De honden ook.

Daarna gauw op zoek naar hondevoer. Dat lukt gelukkig ook nog. 's Avonds eten we bij de camping een voortreffelijk dagmenu voor 12.50 euro met soep, vlees, groenten, friet en ijs met aardbeien en slagroom toe.

Toevoeging mei 2011: Sinds 2008 zitten er nieuwe eigenaren op de camping. Helaas zijn rugzaklopers niet welkom, maar in  Tintesmillen, 5,5 km en anderhalf uur verder is een prima camping direct aan de Our met prima sanitair. Rugzaklopers zijn van harte welkom. Helaas geen maaltijden verkrijgbaar, maar wel een bar voor een pilsje of zo.


Donderdag, 29 april, 2004. Ouren - Rodershausen 

Vanaf Ouren lopen wij in Luxemburg en zowat permanent over een klein paadje langs de Our. Nu lopen we steeds op paden gemarkeerd met een gele dot. Ook goed. Het is hier zo mooi. Heuvel op, heuvel af,klauteren, mooie uitzichten, bruggetjes over stroompjes. De hele dag geen mens gezien, alleen maar natuur en de Our. Zó mooi.


Als we ooit later nog eens ergens in het voorjaar een stukje willen lopen, staat dit nogmaals op mijn lijstje. 

(zo gedaan mei 2011)

Het weer is wat frisser vandaag en de zon laat zich maar sporadisch zien, maar dat is niet erg. Kan je nagaan hoe mooi het hier kan zijn mèt zon!!

We stoppen op de camping “Vallée de l'Our” bij Rodershausen. Nadat we de tent opgezet hebben, loopt Koos terug naar het benzinestation met drankwinkel en nog een beetje, bij de grensovergang bij Dasburg. Bij het eten heeft hij wat biertjes voor vanavond. Dorstig weer is het niet echt, want het gaat weer onweren.


Vrijdag, 30 april, 2004. Rodershausen - Stolzembourg

Het is Koninginnedag vandaag. Wij feliciteren elkaar met de koningin die er niet meer is. Arme Juliana, maar ze heeft toch een mooie leeftijd gehaald. We lopen vandaag weer in de prachtige natuur op een geweldig mooi traject, wederom langs de Our.


Het is stralend weer en vrij warm. Pad op, pad af, omhoog en omlaag, Smalle, steile paadjes. Zigzag 100 m omhoog, zigzag 100 m naar beneden. Heel erg mooi, maar het schiet niet op. Na 3 uur zijn we pas 8 km verder. Over het asfalt beneden, waren we er al over 2 km geweest. Maar, ons pad is natuurlijk veel mooier. Bij Oberreisenbach klopt de beschrijving niet helemaal, maar volg gewoon de gele bollen. Het loopt niet zo simpel vandaag en daarom willen we in Stolzembourg stoppen, maar de camping aldaar lijkt wel een zigeunerkamp en dus pakken we de bus nr. 750 naar Vianden. 

Naschrift mei, 2011: Even voorbij Stolzembourg is een goede camping direct aan de Our gelegen. Camping du Barrage

Morgen is het 1 mei en dan is alles dicht en we willen nog wat boodschappen doen. We moeten wel 1.15 uur wachten op de bus. Dat is niet erg, we zijn toch moe. Een onweersbui schampt Stolzembourg, maar we zitten in het bushok en blijven droog. Om 17.15 uur komt dan eindelijk de bus, die ons in een kwartiertje afzet bij de camping in Vianden. Voor 2 personen + 2 honden betalen we 4,- euro in totaal voor de bus. Dat valt dus wel mee. De camping de l'Our is niet de meest riante, met verouderd sanitair, maar het plaatsje is goed. We zitten naast twee stel motorrijders uit Bergen op Zoom, eentje heeft een Harley heritage softtail, net als Koos, dus dat vindt hij wel oké. Ik ben doodmoe en heb het echt gehad. Morgen nemen we een rustdag, hoera, dan kunnen mijn pootjes bijkomen. Ik heb toch zo'n pijn aan mijn rechter voet.

Het is inmiddels te laat voor de winkels, maar de benzinepomp om de hoek heeft nog van alles te koop. 


Zaterdag, 1 mei, 2004 Rustdag .

Vianden

Voor het eerst geen ochtendzon. Het is zwaar bewolkt en frisjes na de regen van vannacht. We vinden nog een supermarktje en een slager die open zijn tot 12.00 uur en we hangen de toerist uit in Vianden. Bij de brug op een overdekt en verwarmd terras drinken we een capuccino en eten we een ijsje. Op de camping gaan onze kleren in de wasmachine en droger. We hebben puike buren met hun motoren en kunnen er gezellig mee babbelen.


Zondag, 2 mei, 2004. Stolzemburg - Vianden

We pakken bus 750 om 10.00 uur naar Gemündbrug en we lopen zonder bepakking tot aan de camping. Het is veel omhoog en omlaag en van tijd tot tijd verrekkes steil. Toch een hele kluif. We hebben wel weer een schitterend stuk met prachtige paadjes door mooie dalletjes en fraaie beukebossen met fris, horizontaal voorjaarsgroen.


We lopen langs een kapelletje.Vanuit de bus hadden we dat al zien liggen, hoog boven ons en dachten toen dat het onbereikbaar was boven het stuwmeer. Er loopt dus een klein steil paadje langs, weten we nu. Let goed op, vlak nà het kapelletje moet je een klein paadje rechts omhoog niet rechtdoor lopen tot een schuilhut, dan ben je verkeerd. Het is een knettersteil stukje. Mijn benen zijn onderhand pudding na de zoveelste klim, maar ze moeten er maar aan wennen. De rest van de GR 5 zal ook niet plat zijn.  Terug op de camping kunnen we nog heerlijk in de zon bijkomen.


Maandag, 3 mei, 2004. Vianden - Diekirch 

We hebben een staalblauwe lucht vandaag. Op naar Diekirch. Het eerste stuk hebben we asfaltweggetjes, maar ze zijn niet vervelend. Het tweede stuk loopt veel door het bos. We lopen ergens verkeerd. Het was even puzzelen, maar toch zijn we om 14.00 uur al op de camping “”Op der Sauer” in Gilsdorf/Diekirch. We zetten de tent op en lopen dan langs de Sûre naar Diekirch om boodschappen te gaan doen. Juist op een terrasje in Diekirch krijgen we een vette onweersbui. Geen nood, we zitten onder de luifel. Naderhand hebben we weer stralend weer. Dan is er een nieuwe bui op komst. Snel met de boodschappen retour naar de camping. We krijgen nòg een vette portie onweer met flink wat water, maar 's nachts blijft het droog.


Dinsdag, 4 mei, 2004 Diekirch - Grundhof 

 We beginnen aan een nieuw GR 5 boekje. We staan met stralend weer op, maar moeten snel ontbijten en inpakken, want er ligt weer een nieuwe bui op de loer. Het blijft echter de hele dag droog, gelukkig. We hebben weer een prachtige tocht, direkt in het begin al boven Gilsdorf. Tussen de middag zitten we te picknicken op de rand van bos en korenveld. Er komt een vrouw alleen aanlopen in een flink tempo. Ze heeft een rugzakje met maar 10 kg bij zich en overnacht in pensions. Ze loopt de tocht helemaal alleen. Dat lijkt me toch wel eng zo door die stille bossen. Je weet nooit wat voor mafkezen er onderweg zijn. Het laatste stuk van Beaufort naar Grundhof is heel mooi over de ons zeer bekende Berdorf-paadjes. We zien een waterspreeuw en goudveil en veel lievevrouwe bedstro.

Hierbij een link naar een YouTubefilmpje, wat Koos gemaakt heeft in de Alpen van de waterspreeuw.


We stoppen in Grundhof op een kleine camping “Terrain Zelig” met veel vaste plaatsen. We hebben een mooi plaatsje, vlak bij het sanitairgebouw. Het is koud vanavond met een gemene wind.


Woensdag, 5 mei, 2004. Grundhof - Echternach 

Het is koud bij het ontbijt. Het dreigt ieder moment te gaan plenzen. We ontbijten hapsnap in de tent en breken gauw alles op. We lopen om 8.30 uur. We gaan direkt steil naar boven. We lopen langs een wei, waar ik ooit met Koos met Pasen in het gras heb gezeten, ongeveer 30 jaar geleden. We gingen toen kamperen met een luchtbed en een gestikte deken. Koùd, dat we het hadden 's nachts. En ons tentje woog 16 kg. Buitensportartikelen en lichtgewichtspullen? Nog nooit van gehoord.


We kampeerden toen voor het eerst in Berdorf.

We gaan nu het bos in, ook fors omhoog. We hebben veel gladde trappen, want het heeft vannacht weer stevig geregend tot een uur of zes. We hebben veel rotsen, schluchten, klimwanden, steile afgronden en prachtig beukebos. Echt de omgeving van Berdorf zoals we ons die herinneren. In het boekje staat 1 uur voor 4,2 km. Wij doen er ruim 2 uur over. Het blijft glad en steil, maar het is bijzonder mooi. We komen boven bij camping Martbusch, waar we ooit 3 x gestaan hebben, heel lang geleden. We herkennen daar weinig van.

Ook het dorp herkennen we niet meer. Het begint weer te regenen en we duiken een hotel/restaurent in tegenover de kerk. Koos neemt naast de capuccino, ook nog een omelet met ham en kaas en ik neem een croque monsieur. Het ontbijt van vanmorgen was nogal karig met onze rijstcrackers. ( Wij wisten nog niet van het bestaan van hartkeks van Beversport. Van die energiebommetjes). Na een kwartiertje komt onze madame solo voorbij. Ik roep haar binnen. We drinken samen nog een koffie en babbelen gezellig. Na een half uurtje is het weer droog en gaat ieder zijn eigen weg. Berdorf uit en via Perenkopf richting Echternach. Een paar kilometer vóór Echternach wordt het nog zwaar. Veel trappen omhoog en dan weer naar beneden. Glad hout. Ik ben voortdurend bang om uit te glijden en te vallen met die rugzak op. De ene schlucht na de andere schlucht. Ik heb het wel gehad met die trappen. Mijn voet doet zo'n pijn. 


*) Achteraf blijkt dat ik vanaf Spa met een ontstoken achilleshiel heb gelopen. Ik heb een half jaar met zo'n pijn gelopen, want onze dokter kon het niet vinden....Gelukkig kreeg ik toen een plaatsvervanger....


Om 14.00 uur komen we aan in Echternach. Om 14.15 uur gaat de bus naar Ettelbrück. In Ettelbrück kunnen we wat eten bij de Match en naar de wc. Daarna zitten we 6 uur in de trein. Overstappen in Luik, in Maastricht en in Eindhoven. Op ons laatste station springt Paddy verkeerd uit de trein en komt tussen de trein en het perron te hangen. Koos trekt hem uit alle macht aan zijn halsband omhoog en hangt hem bijna op. Dankzij een allerte medepassagier, die Paddy onder de voorpoten pakt, krijgen we hem heel op het perron. De trein rijdt verder... Gelukkig, net op tijd, hij heeft het overleefd. Dat was wel even een benauwd moment. En hij had zo dapper gelopen, ondanks zijn artrose! Beertje liep trouwens ook subliem. Knappe hondjes. En ze zijn zo braaf. Echte maatjes onderweg. Heel gezellig.




Deel II


Van Echternach naar Ancy sur Moselle van 31 augustus, 2004 tot 10 september, 2004.


Dinsdag 31 augustus, 2004. Echternach - Moersdorf

We parkeren de auto en de caravan op de camping municipal “Officiel” in Echternach. Vandaag lopen we weer verder.

Helaas zonder ons Beertje, de kruising collie. Die hebben we op 22 augustus moeten laten inslapen. Na vele onderzoeken bleek het alvleesklierkanker te zijn. Binnen drie weken was alle energie er uit en kon hij geen 30 meter meer lopen. Zo zielig. Hij was zo'n mooie en lieve hond. Hij is maar zes en een half jaar geworden. We missen hem heel erg. Paddy is zijn vriendje kwijt. Ons Paddy loopt trouwens goed mee. Hij is heel rustig en braaf. 

Echternach is een aardig en toeristisch stadje met veel terrasjes en een park langs het water. We lopen eerst door het park en langs de Sûre en dan weer door die prachtige bossen, heuvel op heuvel af, trapje op en trapje af. Af en toe is het goed drassig en glad. Wij lopen voor het eerst met trekkingstokken, na een uitgebreid verhaal in de Op Pad. Dus loop je nu op 4 poten, net als een beest. Met gladde trappen en grote stappen bewijzen ze nu al hun nut. In Rosport en in Moersdorf lopen we verkeerd, maar na enig zoeken vinden we het pad weer. In Moersdorf moeten we een kwartiertje wachten op de bus, die ons terugbrengt naar Echternach. Bij de Italiaan op het terras nemen we een capuccino en een verrukkelijk groot ijs. Het is prima weer vandaag na al die regen van de afgelopen dagen. We vertellen de camping dat we de komende 4 dagen geen gebruik zullen maken van hun faciliteiten, maar dat we onze boel laten staan. Morgen gaan we met de grote rugzak en tent verder.


Woensdag, 1 september, 2004. Moersdorf - Grevenmacher 

Om 9.00 uur nemen we de bus naar Moersdorf. En lopen dan naar Grevenmacher. We hebben weer hele mooie passages vandaag. Wel weer veel trapjes op en trapjes af en nogal wat vals plat omhoog. Daarna komt een saai stuk door boerengebied over asfalt. Anderhalf uur lang asfalt. Dat is nou jammer. Gelukkig hebben we goed weer, al begonnen we vanmorgen in de mist.

Om 16.30 uur komen we op de camping in Grevenmacher. Niet zo'n ideale camping met allemaal vaste stekken en een groot ons kent ons gehalte. Hij ligt wel vlak bij een benzinepomp, waar we wat boodschappen kunnen doen. De man wil persé dat ik mijn benzine afreken en gelooft niet dat ik te voet ben. Ik ben erg moe, Paddy ook. Hij wil niet eten. Ik heb weer ontzettend veel pijn in mijn rechtervoet, ondanks de verhoogde hak in mijn schoen, om mijn achillespees te ontzien. Koos wil persé nog sightseeën in Grevenmacher. Ik kan het nauwelijks opbrengen.


Donderdag, 2 september, 2004. Grevenmacher - Stadtbredius 

We staan op met schitterend weer. Bij een camper iets van ons af zit een man aan een tafeltje buiten. Zijn vrouw brengt hem zijn ontbijt en aait hem over zijn bol. Koos mauwt dat ik dat bij hem niet doe. Nee, en ik bak ook geen eitje. Mooi pech. Ik loop mee, bepakt en bezakt, dat is toch ook mooi? Wij lopen weer rustig verder. Mooi door de wijnvelden, en we passeren veel fraaie uitzichtspunten. We gaan ook door mooie koele bosjes. Soms zijn er steile trappen tussen de wijnvelden. Ondanks het feit dat we veel op asfalt lopen, is het niet storend. We komen langs een boom met lekkere peren. We pikken er een paar. In een café in Machtum drinken we koffie met een zatte viniculteur. Ja hij was al aan de wijn op koffietijd. Dat ziet er uit voor de rest van de dag.

In Ehnen drinken we ijsthee op een terras. Paddy is helemaal af door de warmte. Daarom besluiten we in Greiveldange op de bus te wachten naar de volgende camping. We moeten een uur wachten. Van de plaatselijke bewoners in de aangrenzende tuin horen we dat de campings in Remich en Mondorf-les- Bains zijn opgeheven. Da's vervelend. Wat nu? De bewoonster is zo vriendelijk voor ons Hotel les Ecluses in Stadtbredius te regelen per telefoon. Verdorie liggen we met het mooiste weer van de wereld in een hotel!! Met mooi weer geef ik altijd de voorkeur aan een tent. Maar het is niet anders. Duur grapje. We moeten ook uit eten bij Auberge du Château: truite aux amandes + een Luxemburgse Riessling. Prima, maar we zijn wel 150 euro armer. Dit moeten we niet te vaak doen.


Vrijdag, 3 september, 2004. Stadtbredius - Bettenbourg 

Om 9.30 uur nemen we de bus terug naar Greiveldange. We lopen weer verder.Het gaat omhoog en omlaag door de wijnvelden. Er staat geen zuchtje wind en het is 30 graden. Om te stikken. Het is hartstikke mooi, maar ik heb de wijnvelden nu wel gezien.

Tussen Wellenstein en Wintrange zijn ze met een nieuwe snelweg bezig. Ze ondergraven het pad en we kunnen er nog nèt langs. We zijn steeds het pad kwijt en het is veel spoorzoeken. Door de aanleg van de nieuwe weg is er geen beginnen meer aan. Volgend jaar zullen ze hier toch een ander traject voor de GR 5 moeten zoeken. We gooien de handdoek in de ring en nemen in Wintrange de bus naar Montdorf-les- Bains. Hier stappen we over op bus 304 naar Bettembourg. We slaan noodgedwongen 9 km over. Die doen we over een paar jaar nog wel eens, als we nog eens in Luxemburg gaan lopen. Misschien is de route dan beter te volgen. In Bettenbourg ligt 500 m van het station, langs een rangeerterrein en aan het eind van een park, een prima camping.

Hij is klein en heeft kleine plaatsen, voornamelijk voor caravans en campers, maar hij is uitgerust met subliem sanitair.

Hij is ook vol, maar we mogen achter het gebouwtje staan op het gras, samen met nog een Hollands stel en een klein tentje.  Lekker slapen valt niet mee met dat rangeerterrein.


Zaterdag, 4 september, 2004. Mondorf-les-Bains - Bettembourg

We besluiten om nog een dagje in Bettembourg te blijven staan en we gaan met de bus retour naar Mondorf-les-Bains. We zijn met lichte bepakking voor een dagtocht. Vanaf Mondorf kunnen we redelijk gemakkelijk de route oppikken en we lopen heel fraai langs het riviertje de Gander en door het bos. We lopen over de grens naar Frankrijk en langs een eeuwenoud kapelletje met een kruisweg. Het is wederom heel heet vandaag. We lopen langs akkerland, maar ook door bos. Dat is lekker koel. Bij Hellange lopen we een fraaie déviation door bouwland en fraai bos. Het is prima gemarkeerd. In Burange nemen we de gratis boemeltrein retour naar Bettembourg.


Zondag, 5 september, 2004. Verkassen naar Metz 

We gaan met de trein van Bettembourg via de stad Luxembourg naar Wasserbillig. Dan moeten we anderhalf uur wachten op de bus naar Echternach. Reizen in Luxemburg is heel goedkoop. Het openbaar vervoer is uitstekend. We betalen de camping in Echternach en nemen de caravan mee naar Metz. We parkeren hem op een fraaie municipal in hartje Metz aan de Moezel. Het is nog steeds schitterend weer en 30 graden. De nijlganzen lopen voor ons tafeltje langs. De receptie van de camping voorziet ons met een plattegrondje van Metz. Dat is heel nuttig. Voor de mensen die niet kamperen: er schijnt aan de achterkant van de camping een jeugdherberg te zijn. Wij hebben daar geen ervaring mee. Het is voor ons geen optie met de hond.


Maandag 6 september, 2004. Metz orientatiedag.

We moeten eerst de boel verkennen vandaag en kijken hoe we verder gaan. Tussen Metz en Liverdun zijn bijna geen faciliteiten.

Eigenlijk vanaf Grevenmacher in Luxemburg tot aan Liverdun zijn er helemaal geen campings op de route en slechts één acceptabel hotel en dat ligt in Gorze. Trouwens, steeds in hotels bivakkeren en alle maaltijden buiten de deur nuttigen wordt een duur grapje, als je in totaal 100 dagen wilt lopen tot Nice. 

WE WILLEN DIT MET BUSSEN GAAN OPLOSSEN. 

Ondertussen kunnen we Metz wel bekijken. Metz heeft een zeer fraaie, gotische kathedraal met prachtige gebrandschilderde ramen in het kaliber van de kathedraal van Chartres of de Notre Dame in Parijs. De kathedraal heeft echter wel een zuinig klein torentje.

Ook de binnenstad is heel oud en heel compact. Leuke pleintjes, vol terrasjes. Een echte studentenstad. We zoeken het busstation – Gare Routière – en verzamelen allemaal dienstregelingen – horaires – van verschillende busondernemingen naar verschillende bestemmingen van de hele regio. Deze strookjes zijn gratis mee te nemen. Ook zoeken we het treinstation en kopen een kaartje voor de trein naar Bettembourg, voor morgenvroeg. Verder zien we een hypermodern winkelcentrum onder de grond met een soort glazen pyramide erop, zoals bij het Louvre in Parijs. Onze camping ligt mooi op loopafstand van het centrum en alle bussen.

Ondanks de ligging is het er uiterst rustig aan de Moezel en nijlganzen en zwanen zwemmen voor ons langs. Aan de overkant roept de groene specht. We staan achteraan op het terrein en hebben zodoende geen last van het heen en weer gedoe van allerlei campinggasten. We puzzelen de hele avond op de oplossing. Uiteindelijk denken we het gebied goed te kunnen overbruggen met behulp van goed openbaar vervoer, rekening houdend met het feit dat het hier steeds woon/werk verkeer betreft, dus 's morgens vroeg, tussen de middag en aan het einde van de dag. Wij zullen het hier schematisch weergeven:


Dinsdag, 7 september, 2004. Dagtocht Burange - Algrange 

We zijn heel vroeg opgestaan. We lopen in drie kwartier naar het station en gaan met de trein naar Bettembourg. Daarna willen we de boemel naar Burange pakken. Omdat onze trein 10 minuten vertraging heeft, missen we het boemeltje.

We moeten een half uurtje wachten. Pas na tienen beginnen we aan de wandeling. In het begin komen we nog 4 Nederlandse Pieterpad wandelaars tegen. Ze zijn al 8 jaar onderweg. Ze doen het systeem van twee auto's en 15 km per dag. Dat doen ze 1 week per jaar. We hopen dat ze in staat zijn om Nice te halen over 25 jaar....

Dan zijn ze wel tegen de honderd. Dat gaat vast niet lukken. Intussen zijn we verdwaald. We zitten in een natuurgebied van 450 ha, een oude ijzermijn in dagbouw. Sukkels die we zijn. We hebben twee cruciale fouten gemaakt:

1) We liepen te kletsen en niet op te letten.

2) We lopen op goed geluk door en gaan niet terug tot het punt waar we nog wèl goed zaten. 

We maken later nog wel eens deze fout. Sommige mensen zijn gewoon ezels. Enfin, na een uur komen we oostelijk uit in Dudelange, terwijl we zuidelijk in Tetange hadden moeten zijn. We laten bij een restaurant een taxi voor ons bellen om ons weer op de rit te zetten in Tetange. We zijn 25 euro lichter... Om 12.30 uur zijn we weer op de route. Vervolgens krijgen we bos, bos, bos. Omhoog, omlaag, links om en rechts om. Rot paden, saai afgewaaid bos en opnieuw ontstaan.

Een paar jaar geleden is er een enorme storm geweest in Frankrijk en heeft veel bos vernield. Dit is er een stuk van. Soms kunnen we de markering niet vinden en we moeten nogal eens klauteren over omgewaaide boomstammen, kilometers!!en ik heb een sterk vermoeden dat we veel meer lopen, als dat het boekje beloofd.

Het is maar lopen, lopen, lopen en we rusten bijna niet, want anders komen we nooit op tijd aan. We willen wel de laatste bus halen in Algrange om 16.30 uur naar Metz. We hebben een flink tempo en onze arme Paddy kàn bijna niet meer. Op een gegeven moment blijft hij gewoon liggen. Dan toch maar even rusten. Om 18.00 uur komen we pas aan in Algrange. We zijn keikapot, alle drie.

Gelukkig, er gaat nog een bus naar Thionville. De bus doet alle kleine mijnstadjes aan en na een uur zijn we op het station van Thionville. Dan nog een treinkaartje kopen. Dat is een langdurige zaak in Frankrijk, houdt daar altijd rekening mee. Door dat langdurige en omslachtige gedoe missen we de trein naar Metz. Gelukkig gaat later nòg een trein. In Metz nog drie kwartier lopen naar de camping. Om 20.30 uur zijn we bij de caravan, hè, hè. En nu nog koken....

Ons arme Padje. Taaie dag voor dat beest. Hij heeft het geweldig gedaan.


Woensdag, 8 september, 2004. Dagtocht Algrange - Rombas

We staan op tijd bij de bushalte, zowat voor de campingingang, maar missen bijna de bus, omdat het een hele oude touringcar is met in de hoek een klein bordje “Algrange”. Maar om 8.15 uur zijn we toch per bus op weg naar Algrange. Om 9.30 uur beginnen we te lopen. Het is weer bos, ook heel mooi bos. Het valt niet tegen als je eerst per bus door dat smerige mijn- en staalgebied gereden bent. Vooral Knutange is verschrikkelijk. Je zit hier in de vallei des anges. Dat klinkt heel mooi, maar heeft niets met engelen te maken. Het lijkt er hier niet op. De anges zijn in dit geval de uitgangen van de namen van de stadjes en dorpjes. In het bos lopen we langs een bordje dat ons waarschuwt vooral op het pad te blijven want hier en daar zijn grote gaten tussen het groen, ontluchtingsgaten voor de mijnen. Tja, je zal er in stappen... Hoe doen de reeën en zwijnen dat? We houden voor de zekerheid ons Paddy aan de lijn. In Fontoy, vinden we een caféetje, waar we koffie kunnen drinken. Eén van de zeer weinigen in dit gebied. Fontoy is best een aardig dorpje, met een opnieuw ingericht pleintje. Het meeste in de omgeving is verwaarloosd of gesloten, een beetje verpauperd. Er is een hoge werkeloosheid in dit gebied en veel armoede. Lopend over de groene heuvels rondom Metz, is het voor de wandelaar niet verkeerd. We rusten regelmatig en na 24 km zijn we om 16.00 uur in Rombas. We moeten drie kwartier wachten op de bus en om 17.30 uur zijn we weer op de camping. Hondje in de caravan en gauw per auto boodschappen gedaan bij de supermarkt in Woippy ( dat is het voordeel als je er per bus langsrijdt, dan weet je waar je moet zijn). We gaan barbecuen. We hebben al 8 dagen mooi weer.


Donderdag, 9 september, 2004. Dagtocht Rombas - Saulny

Om 8.30 uur gaan we met de bus naar Rombas. Om 9.00 uur beginnen we vandaag eindelijk eens op tijd met lopen.

We hebben al weer mooi weer. Wel weer erg warm, het mocht wel wat minder. In de ochtend lopen we door fraaie koele bossen. Af en toe passeren we een oude grenssteen uit de Romeinse tijd. We zien ze niet, maar we ruiken ze regelmatig: wilde zwijnen.

Paddy ruikt ze ook en wil wel de bosjes in. Nee, nee, die confrontatie willen wij niet aangaan. Als je er op let zie je regelmatig wroetsporen. Ook krijgen we een steile klim naar een hoge toren, Tour de Drince. 's Middags lopen we langs dorpjes, asfalt en graspaden en we halen gelukkig nèt de laatste bus in Saulny die al om 15.05 uur gaat. Gelukkig maar. Onze Paddy is jarig vandaag, 7 jaar en nu kan hij nog lekker wat uitrusten in de zon op het gras bij de camping vanmiddag.


Vrijdag, 10 september, 2004. Dagtocht Saulny - Ancy sur Moselle 

We gaan vanmorgen met de auto naar Saulny. Zo kunnen we fijn al vóór 9.00 uur lopen. 's Morgens is het lekker fris.

Voor de tiende dag hebben we stralende zon, staalblauw en 30 graden. Het weer kan niet op. We lopen weer door velden, over graspaden en door kleine, uitgestorven dorpjes. Er is in die dorpjes echt niets te beleven, ze hebben er zelfs geen bakker. Laat staan een terras met koffie. Het is wel een zeer afwisselende wandeling en ondanks het industriele gebied, is het hier zeer groen.

Opletten bij het Fort de Flappeville, niet verkeerd lopen. Gelukkig hebben ze met bordjes een omleiding aangegeven, zodat we niet meer kunnen verdwalen over militair terrein. Het maakt de route wèl weer een paar kilometer langer.

Soms hebben we een fraai uitzicht op Metz, en helaas ook op de (kern?)centrale, die naast Ikea staat. De mensen wonen er hier 300 m vanaf. Onvoorstelbaar. We lopen verkeerd bij de hoogspanningslijn voor Col de Lessy. We pakken ergens een heel steil paadje omhoog en we komen weer goed uit. We lopen wederom door fraai bos. Daarna wordt het weer lopen van dorpje naar dorpje. Ars sur Moselle is een redelijk levendig stadje en we drinken op een terrasje twee dure icetea. We hebben het ook zo warm.

We lopen nog verder naar Rongueville (4 huizen)) langs volkstuintjes en dalen dan af naar Ancy sur Moselle. Ook al zo'n gat. Helemaal niets hier. De laatste bus ging al om 13.30 uur en de eerste trein gaat om 18.30 uur. Bah. Het is nu 15.00 uur en doorlopen naar Gorze is nog 9 km in de verkeerde richting. Bovendien moet je dan met de bus naar Pont à Mousson en dan weer met de trein naar Metz. Dat is ook niet handig. Het is zo heet en benauwd. Om te puffen. Wat nu? We zitten op een gras veldje uit te rusten en er komt een taxi langs. Even later komt deze weer leeg retour. We houden de taxi aan. Voor 20,- brengt hij ons weer retour naar de camping in Metz. Mooie oplossing. Gauw even verfrissen, Paddy in de caravan zetten, dan kan hij uitrusten en wij gaan met de bus naar Saulny om de auto weer op te halen. Om 18.30 uur is alles weer geregeld en kunnen we gaan koken.

Het weer gaat omslaan. `s Nachts krijgen we een heftig onweer.


Zaterdag, 11 september, 2004.

Het is ingeregend bij het dakluik en de halfopen deur en caravanvloer is zeiknat. De ochtend begint weer fraai, maar het is wel 10 graden koeler. We stoppen. Inpakken en naar huis. Volgende keer meer.


Deel III


Van Ancy sur Moselle naar Liverdun van 7 september, 2005 tot en met 10 september, 2005.

We hebben dit jaar nog niets gedaan aan de GR 5. In het voorjaar hadden we een droomreis gemaakt door Marokko en de Sahara op de motor met een Franse organisatie. Werkelijk super. Nu willen we weer verder gaan lopen. 



Woensdag, 7 september, 2005. Dagtocht Ancy sur Moselle - Pagny 

We zijn gisteren met de caravan in Liverdun aangekomen (bij Nancy). De camping wordt beheerd door een stel van grote omvang, die lopen vast niet zoveel als de doorsnee GR 5-er. Vandaag pakken we de draad weer op. Om 6.15 uur zijn we in het donker opgestaan. Per auto gaan we naar Pagny sur Moselle. Het is even jakkeren, want je bent toch nog langer onderweg als dat we ingeschat hadden. De wegen zijn niet helemaal leeg, zeker niet op dit uur. Op het nippertje halen we de enige trein, die er in de ochtend is. De trein van 8 voor 8 naar de wereldstad Ancy sur Moselle. Iets over acht beginnen we te lopen.

We beginnen met prachtig weer, staalblauwe lucht en 30 graden. Hier en daar is de route wat gewijzigd, maar de markering is uitstekend. We lopen veel door de bossen en het is er lekker koel. In Gorze hebben we een leuk terrasje, achter in de tuin van Gîte d'etappe Le Lion d'Or. We drinken een heerlijke grand café. We zitten fijn onder de bomen. De heuvels vallen best mee vandaag We rusten op tijd en drinken regelmatig water. Onze Paddy doet het ook uitstekend, ondanks de hoge temperaturen. Als we in Pagny aankomen, moeten we nog een kilometer lopen naar het station, waar onze auto staat.


Donderdag, 8 september, 2005. Dagtocht Pagny - Montauville

We zijn vanochtend  om 6.15 uur opgestaan. Het maakt niet uit, want ik deed toch al geen oog dicht met al die toeterende treinen. Hebben die treinmachinisten allemaal vriendinnen wonen in Liverdun???Je zal toch permanent in Liverdun wonen. Gaat dat wennen, toeterende treinen de hele nacht?? Verder is het hier muisstil, dat is die muizen ook geraaien, want de bosuil is de hele nacht naar ze op zoek. Om 7.15 uur zijn we per auto op weg naar Pont à Mousson, om daar de trein van 8.15 uur te halen naar Pagny. We zijn nu ruim op tijd op het station, maar missen bijna de trein omdat we op het verkeerde perron staan. Slimmerikken die we zijn!! Het is wederom stralend weer en 32 graden.

Weer veel door de bossen vandaag. Bij Prény is de route drastisch gewijzigd i.v.m. de aanleg van een TGV-trein van Parijs naar Saarbrücken. Eerst lopen we zuidwaarts, daarna zelfs noordwaarts en dan westwaarts. We twijfelen steeds of we wel goed zitten. We denken ook dat de route een paar kilometer langer is, als in het boekje vermeld voor het oorspronkelijke pad.

Ook veel platte paden. Maar de markeringen zijn toch goed. We passeren soms een dorpje, waar het totaal uitgestorven is. Niets te koop, niets te beleven. In de middag krijgen we een erg sinister stuk te lopen door een bos vol loopgraven vanaf Vilcey sur Trey. Er is hier wat afgevochten door die Fransen en die Duitsers in de strijd om ijzererts in de oorlogen van Elzas en Lotharingen. Ook in de Eerste Wereldoorlog om die zelfde metalen voorde wapenindustrie. 15.000 mensen dood en 50.000 mensen gewond staat er ergens vermeld. Ook was het hele bos platgebrand. Wat een zinloos geweld. In de Tweede Wereldoorlog begonnen de Duitsers hier nog eens met de Amerikanen te bakkelijen.  

Een streek dus, die het zwaar te verduren heeft gehad. Al het bos was weer redelijk hersteld tot de grote storm van 1999 met de Kerst, toen half Frankrijk zonder stroom zat. Maar ook nu weer zie je dat de natuur heel sterk is. We hebben vele rechte, platte paden, soms zelfs met asfalt. Het traject is dus niet zo geweldig vandaag. In Montauville nemen we de bus naar het station van Pont à Mousson, vanwaar we weer per auto naar Liverdun rijden. Eerst lekker douchen en dan koken.


Vrijdag, 9 september, 2005. Montauville - Rosières en Haye

Het heeft flink geonweerd vannacht. Het regent zachtjes. We lopen naar het stationnetje van Liverdun en nemen de trein naar Nancy. Daar stappen we over op de trein naar Pont à Mousson. Die komt vrijwel direkt. Vanaf Pont à Mousson lopen we in een half uurtje vals plat omhoog naar Montauville. We moesten wel, want er was geen bus op dit uur. Maar het is goed te doen. Eerst lopen we weer 6,5 km door het loopgravenbos – de Tranchée de Mamey. En maar regenen.

We hebben later mensen gesproken, die van Luxemburg tot Liverdun steeds wild gekampeerd hadden, zonder water, zonder voorzieningen en dan in zulke loopgravenbossen, bah, wat sinister. Wij vinden de openbaar vervoer methode een stuk comfortabeler. Tegen de middag klaart het op en wordt het droog, hoera. Vanaf Mamey lopen we in een schitterend beekdal met zeer fraai bos op een zeer fraai pad. Dit is weer echt genieten. De zon breekt door. In Martincourt staat een bankje in een parkje bij een speeltuin. Hier gaan we picknicken. Daarna lopen we over een saai stukje asfalt van de D 106. Dan krijgen we weer bos en een vorde, met een betonnen looprandje ernaast. Ik kan de grote stappen haast niet maken en kantel bijna met grote zak en al in de rivier. Dankzij de loopstokken lukt het allemaal nèt. Daarna volgt een klimmetje omhoog. We beginnen moe te worden.

We rusten even uit bij het kerkhofje op een bankje bij Rogéville. We zitten vol in de wind. Dat is lekker fris. Ook in dit dorp is alles uitgestorven. Nu moeten we nog 4 km naar Rosières en Haye . Koos verheugt zich op een terrasje en een biertje, maar helaas, de plaatselijke horeca is al jaren gesloten.

Het enige water dat dit gat biedt is een openbare waterkraan naast de Mairie. Hier komen we een Franse jongeman tegen, die ook de GR 5 probeert te lopen. Hij is bij Algrange begonnen en loopt met een globale kaart, puur op de markeringen. Hij doet alleen wildkamperen en staat hier nu zijn was te doen. Dit vinden we toch wel heel erg behelpen.

Zo is de GR 5 niet leuk, denken wij. We leggen hem uit dat er goeie boekjes met beschrijvingen bestaan, waar hij beter op verder kan lopen, maar ja, het mag hem niet te veel kosten.

Wij vullen onze waterflessen en besluiten nu ook maar wild te gaan kamperen, want we hebben de puf niet voor de laatste 9 km naar de camping in Liverdun. We hadden hier al enigszins rekening mee gehouden en daarom liepen wij vandaag met de grote rugzak.

We lopen 2 km terug, daar hadden we een mooi plaatsje gezien in het veld achter een bosje. Prima.

We gaan voor het eerst wildkamperen, en ik vind dat wel een beetje eng, maar we hebben ons Padje en die waakt wel over ons.


Zaterdag, 10 september, 2005.

Rosières en Haye - Liverdun

We hebben heerlijk geslapen. De zware bui is niet boven ons gevallen en we hebben een schitterende ochtend in de zon.Op het gemak zitten we te ontbijten. Wassen kan niet, te weinig water. Tandenpoetsen kan net. 

We pakken rustig in en om 9.00 uur lopen we verder. Eerst weer water tappen bij de Mairie. Daarna lopen we wederom veel door het bos. Aan het eind van de ochte

Zondag, 11 september 2005

Het regent pijpenstelen. Zo gaan wij niet op pad.

Maandag, 12 september 2005

Het hoost al 24 uur aan één stuk. Alle paden glibberen. We gaan naar huis. Jammer, we hebben dit jaar maar 75 km gelopen. Volgend jaar meer.