Vervolg deel III - voltooiing GR 58


Dinsdag, 23 augustus, 2011 - Refuge du Furfande - Ceillac


We zitten in refuge du Furfande

Wonder boven wonder heb ik goed geslapen recht onder de dakplankjes met zijn veertienen in één hok en de ramen potdicht. We boften. Voor het eerst zat de refuge niet vol, anders hadden we er met 24 gelegen. Bovenin de nok was een gat open, dus kregen we boven in de Ikeastelling als eerste frisse lucht. Ook oordoppen doen wonderen en gelukkig heb ik geen grote spinnen gezien, want daar ben ik doodsbang  voor. Om vijf uur ben ik wakker en ik moet eigenlijk naar de wc, maar ik weet het tot half zeven te rekken. Dan moet ik er echt uit. Ik ben de eerste. De lucht buiten is  weer kraakhelder en er waait een ijskoude wind. We krijgen al weer een mooie dag. 

Ik ga me maar wassen, dan heb ik de ruimte en enigszins wat privacy. Het is toch al zo behelpen met twee koude kraantjes in een half open hok met die koude wind. Ik haal mijn rugzak zachtjes op en Koos gaat ook bewegen. De rest snurkt nog. Pas een half uur later komt er wat leven op de zolder. Wat een late lopers!!!.

Om 8.00 uur gaan we op pad. We kennen het pad tot beneden aan de Guil. Ooit een dagtocht naar Furfande op en neer gelopen. Het is een schitterend pad. In de verte rechts zien we skioord Vars liggen. En dan komt Escoyères in zicht na een flinke  afdaling. Daar zou ik toch echt niet willen wonen of een huisje huren voor de vakantie.Moet je even naar de bakker over een onmogelijke weg met 28 haarspeldbochten. 


Escoyeres

Niet erg praktisch. Escoyères heeft een bron en een picknickbank om even te rusten en een kerkje met een zeer fraaie cadran solaire (zonnewijzer), zo typerend voor de streek.


Cadran solaire

In de eerste ofwel de 28ste bocht gaan we rechts een klein paadje op tussen de huizen door en snijden zo 8 bochten af. Daarna moeten we gewoon 20 bochten afzakken over de smalle weg, die uiteraard niet druk is. Men kan elkaar slechts passeren in de haarspeldbochten, maar die zijn wel steil. Hogeschool autorijden dus. Hier liever geen tegenliggers op de weg. Te voet is relaxter.

Daarna moeten we even langs de Guil over de D 902 lopen, die hartstikke druk is en daarom is het best eng lopen. Voorzichtig zijn, dus. Gauw komt de brug in zicht, waar we linksaf richting Bramousse moeten lopen. 



Onder de brug schreeuwen de rafters boven het oorverdovende geweld van de snelstromende Guil uit. We zijn nu 1200 m gedaald en moeten nu weer 1100 m omhoog naar Col de Bramousse. We beginnen meteen met een keisteil pad door het bos omhoog naar Bramousse, welke uit verschillende gehuchten bestaat. Eerst komen we bij een bron in les Garcins, maar we klimmen door tot de asfaltweg ophoudt bij Pontet. We zijn al weer op 1450 m en het is half twaalf.

We gaan uitgebreid rusten in de sympathieke gîte Le Riou Vert.

http://www.gite-etappe-gr58-queyras.com

Een geweldig adres met een bijzonder hartelijke ontvangst. We beginnen met een grand café en een glas melk. Daarna neemt Koos een omelet met van alles erin en ik een bief tartaar met sla en lekkere friet. Twee cola erbij en all in 25 euro afrekenen, incl fooi. Het adres is veel te ver vanaf Furfande, maar deze gîte d'etappe is wel een veel beter adres met goed eten. Warm aanbevolen bij deze.

Om 13.00 uur gaan we goed gevuld, lekker uitgerust en welgemoed op pad in de bloedhitte. Goed opletten: hier is een splitsing: rechtuit is de variant over Col de Fromage en rechtsaf gaat het naar Col de Bramousse. We gaan dus eerst verkeerd en rechtuit, maar gelukkig zien we al spoedig onze fout. 

Col de Bramousse

Het pad naar Col de Bramousse loopt steil omhoog door het bos, maar het bos geeft verkoeling en dus is het zeer aangenaam. Om half vier zijn we boven. Nu nog 600 m afdalen naar Ceillac. We hebben dit vorige week nog gelopen met vrienden op een dagtocht. Maar het verschil zit in de grote rugzak. Eerst lopen we mooi glooiend door de alpenwei en dan super steil door het bos in haarspelden naar beneden. Heel voorzichtig. Niet glijden. Met een grote, zware rugzak op is dit een erg moeilijk pad naar beneden. 

In Ceillac aangekomen, pikken we even een terrasje en terwijl Koos aan het bier zit, ga ik boodschappen doen bij de supermarkt. Om 19.00 uur staat de tent op de camping municipal in een koude wind op de vlakte. Nu nog koken. Ze hebben hiervoor een mooie overdekte picknickgelegenheid, opzij van het bloc sanitair.

Wat een etappe hebben we gehad vandaag!!! 1200 m dalen, dan 1100 m steigen en dan weer 600 m dalen. Ik ben moe.


Woensdag, 24 augustus, 2011   Ceillac - St. Veran

Het is weer wolkenloos weer. Nog wel koud in de schaduw. We zijn niet vroeg vandaag en we lopen pas om 9.00 uur van de camping af. Col des Estronques hebben we ooit eerder gelopen in een dagtocht met onze bordercollie Paddy. Daarna zijn we toen doorgestoken naar Col de Fromage (GR 5), een redelijk smal pad. Ik zou hem met de grote rugzak op niet graag overdoen. We gaan ook niet volgens het boekje eerst naar Ochette en dan een saai pad op, nee, we lopen schuin langs het parapente veldje naar het einde van Ceillac-dorp richting het dal van de Christillan en lopen dan via de GR 5 naar le Villard. Daar waar de GR 5 naar boven naar Col de Fromage gaat, gaan wij op gelijke hoogte rechtuit. Het is een prachtig dal. Wij lopen hier in de winter ook op  sneeuwschoenen. We lopen aan de zonkant en het is weer knap warm. Na een gedenkpaneel over de oprichter van het Parc Regional du Queyras – Philippe Lamour –burgemeester van Ceillac – gaan we flink zigzaggen naar boven door het bos. In de verte horen we een schaapskudde. 


Col des Estronques

De weg naar Col des Estronques  is flink steil net voor de col en er staat altijd een koude wind. We doen de tocht op het dooie gemak en we zijn pas om 13.00 uur boven op de col (2651 m). Maar gauw afdalen naar een alpen weitje in de zon, uit de wind en daar uitgebreid picknicken. 

De noordkant van Col des Estronques valt een beetje tegen. Er is niet zoveel aan. Een glijpad met losse stenen en ook steil en vele kale gruishellingen. Op het gemak komen we om 15.30 uur aan bij de picknickplaats aan de rivier de L'Aigue Blanche, gelegen onder St. Véran. 

Nu moeten we nog weer 200 m omhoog naar St. Veran. Zelfs hier is het heet. De bus naar Ville Vieille gaat pas na 18.00 uur. De taxi is op dit moment niet beschikbaar. Noch die van St. Veran, noch die van Arvieux. Pas na 19.00 uur. Ja, dan kan je beter wachten op de bus.

Dit schiet niet op. Kan je wachten tot je een ons weegt. Ik heb daar absoluut geen zin in. Ik steek mijn duim omhoog en na 5 minuten heb ik al beet. Een meneer alleen met allerlei tekeningen van een gebouw. We mogen mee, hoera. Hij heeft een grote auto en onze grote rugzakken passen gemakkelijk in de kofferbak. De meneer komt van een projectbespreking van de bouw van een groot hotelcomplex voor 4 sterren met alle toeters en bellen.( Het hotel Alta Peyra is operationeel in 2014 en kost 200,-- euro per nacht.)  Het wordt half in de rotsen gebouwd boven St. Veran met een tradionele voorkant in stijl en naar de zon gericht. Er komen 70 kamers voor een bezetting het hele jaar rond. ( In het laagseizoen kan je er geen koffie drinken, dan is hij dicht = 2017 ). 

De meneer is  de architect van het project en hij is zo aardig om ons helemaal naar onze auto in Abriès te brengen. Wat een service. Is dàt even boffen. Zo komen wij soms hele lieve mensen tegen.

Het is minder dat er een hele plas nattigheid onder de auto ligt. Radiator lek. Koelvloeistof er bij en morgen naar de garage.We slapen 's avonds weer in ons eigen bed, in Embrun, is dat heerlijk.


Tour de Queyras was geweldig. Wij vonden het veruit de mooiste alpentocht ooit. Hij is van harte aanbevolen.


Deel IV - EXTRA  - Zeer hoge variant van de GR 58

Tour du Queyras variant 58C


Zaterdag 17 augustus, 2013 - La Monta - bivak vóór refuge Granero Italië

Vroeg op en om 6.45 uur al in de auto. Om 8.00 uur reeds aan de wandel met de grote zak op. Vanaf La Monta/L'Echalp naar Col de la Croix of Colle di Crochi. Ja we gaan vandaag in Italië lopen.

We hebben dit vaker gelopen en we vinden Col de la Croix een bejaardencol. Hij is absoluut niet moeilijk, en  toch wel mooi. Binnen 2 uur staan we er al, op 2300 m. Nu volgt een fraai pad naar beneden aan Italiaanse kant. Ook niet moeilijk en om 11.30 uur zitten we al op het terras aan duo capuccini bij refuge de Jervis bij Ciabot del Pra. Een gigant van een refuge met 110 slaapplaatsen. Hij ligt mooi in het dal, is kraakhelder en je kan er per auto komen (in Italië). Maar als alle 110 Italianen gaan praten, wordt dat toch een hoop herrie, lijkt ons. 

We gaan over een soort brede boulevard vol dagjesmensen verder het dal in. Na een tijdje wordt het weer hartstikke stil. De meeste Italianen praten veel, maar lopen een stuk minder. Nu gaan we omhoog langs een rivier richting refuge Granero. De wolken komen diep het dal inzakken. Rond 14.45 uur stoppen we al op ongeveer 2000 m bij een monumentje waar ooit een vliegtuig is gecrasht.

We zoeken een wild kampeerstekje. Het is nog wel wat vroeg, maar we hebben geen zin om verder omhoog in de mist te gaan lopen. Refuge Granero zien we soms boven ons op een rots liggen, tussen de flarden mist door, ongeveer 300 m hoger. Dat kost ons minstens nog een uur lopen, en we hebben geen bereik met de telefoon om te vragen of er plaats is. We durven het er niet op te wagen. Bovendien hebben ze onweer voorspeld. We blijven voor de zekerheid maar buiten de mist in deze kom staan. We hebben een fraai en beschut stekje, alleen barst het van de muggen. Maar je kan niet alles hebben.

Onze Elles is jarig. Ze houdt een barbecuefeestje in haar tuintje in Utrecht. Wij zijn daar niet bij. Hoeft ook niet. Andere generatie. Om 18.00 uur gaat het regenen met 2 klappen onweer. Om 19.30 uur is het weer droog en kunnen we koken, eten, afwassen en koffiedrinken. Om 21.00 uur de tent in, het is donker.


Zondag 18 augustus, 2013 bivak bij de Granero - bivak a/d Guil

De wekker gaat vroeg. Het is nèt licht en koud. De lucht is helder, maar zon hebben we nog niet. Wassen in de rivier. Koud, maar je wordt er goed wakker van. Ontbijten in de tent met hartkeks, jam en koffie. Het rantsoen is 3 kaakjes de man. Daarna inpakken en wegwezen. Koos moet nog water zuiveren. Dat kost even tijd. Uiteindelijk gaan we pas om 8.30 uur op pad. Op naar Refugio  de Granero. We zijn er al binnen een uur. Het pad viel reuze mee. De refuge ligt prachtig bij een meertje en achter een rots.


 

Buon giorno, due cappucini. We zitten op een picknickbank bij de keuken met uitzicht in het dal met in de verte de grote refuge van Jervis. In het dal hangen alweer wolken en ook tegen alle bergtoppen. Verdorie, dit had buienradar toch niet voorspeld?! Het zou een week goed weer blijven!!

Regelmatig komt er een vieze walm langs vanuit het toilethok, dat 50 meter verderop staat. We stappen maar weer op. We kwamen hier tenslotte voor de frisse lucht, niet voor strontlucht. We gaan verder, eerst even naar beneden naar het meertje, en daarna over een steil, maar goed begaanbaar pad naar boven.

We zien een gems op een sneeuwveldje en even later een jonge steenbok op een bergkam boven ons. Als ik mijn fototoestel pak, is hij verdwenen, Jammer. Plotseling zitten we helemaal in de laaghangende wolken = mist. Bah, nu zie je niets meer. Goed opletten dat we het pad niet kwijtraken. De stenen zijn nat en glad. Het laatste stuk voor de col is keisteil omhoog en glad.


Op handen en voeten werk ik me omhoog en moeten we over kale rotsen klauteren. Moeilijke col aan Italiaanse kant. Hij staat ook gestippeld op de IGN wandelkaart. Ik ben blij dat we omhoog moeten en niet naar beneden, want dat was nòg moeilijker geweest. Eigenlijk is dit geen normaal wandelpad meer voor bejaarden van 66 en 67 jaar met 20 kg op de rug.

Om 11.45 uur staan we boven op Col de Seillière op 2834 m. Het is een smalle col en we eten even een mueslireep.


In de verte ligt de Monte Viso met zijn 3843 m. Majestueus tussen de wolken. De  afdaling aan Franse kant is een goed pad naar beneden, maar het hele dal is vol wolken. In het noorden zwart, rond de Viso grijs en verder dikke witte opbollende wolken in oost en west.
Dit weer hadden ze absoluut niet voorspeld. Tijdens onze afdaling hebben we af en toe nog wat zon. Even verder naar beneden eerst nog maar 3 hartkeks met ham eten in de zon op de helling.
Daarna dalen we verder af en besluiten langs refuge de Viso te gaan om daar nog iets anders te eten. Om 13.30 uur eet Koos een omelet en ik een crêpe aux myrtilles – pannekoek met bosbessen. Mmm,heerlijk.

We overleggen wat we gaan doen. Er wordt weer regen en onweer voorspeld. Bah. We wilden gaan bivakken aan het fraaie Lac Lestio op 2510 m, maar we veranderen van gedachte. Onder deze omstandigheden gaan we ook niet morgen naar Col de Valante op 2815 m en dan via een balconweg naar Passo della Losetta op 2872 m en Pointe Joanne op 3058 m. Onverantwoord met deze luchten, kans op onweer en lage bewolking met mist.Met mist zie je niets, Daar heb je niets aan. En we hoopten nog zó op steenbokken en gemzen op deze hoogten.

We besluiten om af te dalen. Richting La Roche Ecroulée. Halfweg de afdaling wordt het zó zwart om ons heen dat we van het pad af, rechtstandig naar beneden gaan over een grashelling richting rivier de Guil. Om 15.30 uur vinden we een plat stekje bij de Guil op 2160 m, waar we gauw de tent opzetten. Even later komt de regen met bakken de lucht uit. Dit is niet leuk meer. Om 19.00 uur is het pas droog en kan ik gaan koken. Het leuke van bivak is lekker in de zon genieten van de bergen. Maar het zit er niet aan dit keer.


Maandag, 19 augustus, 2013

Om half zeven is het zwaar bewolkt. Het ziet er helemaal niet goed uit voor vandaag.


 












Om 7.30 uur is de Viso zichtbaar en klaart het helemaal op. Wat gaan we doen: Col de Valante en verder of 3 uur terug lopen naar de auto.We twijfelen lang. We hebben geen zin in slecht weer. Ik ben bang voor onweer in de bergen ( zie GR 52), zeker op grote hoogten zonder beschutting. Niets aan en zelfs gevaarlijk. Stenen worden spekglad. Om half negen gaan we dan toch maar op pad. Gewoon richting auto. De Viso speelt verstoppertje: elke paar minuten is hij zichtbaar en dan weer niet.



We zien 2 zwarte salamanders op het pad!! Salamandre de Lanza. Super zeldzaam en endémique in het gebied van de Viso. D.w.z. Dat ze alleen hier voorkomen, en je kunt ze alleen zien als het regent. Dat is dan het enige voordeel van dit weer. ( Door deze salamanders is dit deel een beschermd gebied geworden in 2015 en mogen we er met de hond niet meer wandelen. Erg jammer).


We lopen verder. De zon komt door de wolken heen. Het wordt iets warmer.We hebben na La Roche Ecroulée best een aardig pad. De linkse kant van de Guil.(nee geen asfalt, maar aan de overkant). Hier en daar is een stuk pad weggeslagen door het wilde smeltwater in het voorjaar. Dan moet je even afdalen naar de rivier, of ergens omhoog, cross country door de bush. Zo krijg je toch nog variatie.

Na 2 1/2 uur lopen komen we weer terug bij de auto. Het is nu best wel mooi weer met af en toe een wolk. Verdorie, wat doen we nu? We rijden naar Col d'Agnel (2744 m) en eten een hapje bij de refuge. Een plat montagnard, een bergschotel dus. Het is hier 13 graden met een koude wind. De lucht wordt weer aan alle kanten pikzwart. Om 13.00 uur regent het.

We hebben de goede beslissing genomen: we gaan naar huis.

We hebben uitzonderlijk slecht weer in dit gebied in 2013. We komen al 12 jaar op de rij in dit gebied, maar 2013 is een raar jaar.


Dagtocht I

Donderdag, 22 augustus, 2013 - dagtocht Pointe Joanne 3058 m

We zijn nog niet weg uit de Queyras, of het wordt voor een paar dagen heel mooi weer. Dus vanmorgen de wekker gezet op 5.30 uur en naar de Italiaanse voet van Col d'Agnell gereden. Om 7.45 uur lopen we al in de valle de Soustre vanaf les Granges de Rio (2012 m). 

We beginnen met 6 graden. Niet al te heet. In het dal zien we heel veel dikke alpenmarmotten en al meteen een gems met jong. Hartstikke mooi. Ook een mooie vallei, die van Soustre. Later nog veel koeien, zelfs drie grote kuddes, die tamelijk hoog staan, zelfs tot op 2600 m.





Na drie uur lopen komen we aan op Passo della Losetta (2872 m). Een redelijk ruime col tussen de rotsen met nog steeds plakken sneeuw. We lopen nog een half uurtje verder omhoog om op de allerhoogste col ooit te staan (te voet).










Pointe Joanne op 3058 m. Heel hoog voor ons – nu weer met ons hondje – maar toch nog nietig, vergeleken met de Monte Viso, waar we pal naast staan, en die 800 m hoger is.









Maar goed, we zijn ook geen klimmers, maar simpele wandelaars. Al zijn we inmiddels ook redelijk bejaard, helaas. Alles bij elkaar is het 1050 m stijgen over een redelijk goed pad, met zelfs af en toe redelijk platte stukken door de alpenweide.






Op de pointe – zonder wolken, alleen maar blauwe luchten -kunnen we heel ver kijken en zien we duidelijk het gehele Mont Blanc massief 200 km  verder) uittorenend boven de dikke wolken van de Povlakte, goed liggen. Ook de Monte Rosa, de Matterhorn en aan de andere kant la Grande Casse (Vanoise), zijn duidelijk zichtbaar.




We staan hier echt op het dak van de wereld. Prachtig. De Viso pal naast ons is ook erg aanwezig. Je kijkt prachtig Italië in door het dal van de Varaita en zien diep beneden ons een heel klein blokje, dat refugio de Valante moet zijn, mooi gelegen aan een stuwmeertje. Dus water en energie verzekerd.


Aan de andere kant, de Franse kant, zien we piepklein refuge de Mont Viso liggen.Tour de 58C hebben we door het slechte weer dan wel niet helemaal kunnen lopen, we hebben nu toch de krenten uit de pap gegeten en zijn daar dik tevreden mee. We hebben er toch een goed beeld van gekregen.

We zagen de achterkant van Col de Valante – één grote zwarte gruisbak en massief graniet en de vallei de Varaita (Valante in het Frans). De weg omhoog naar Col d'Agnell hadden we al in de sneeuw gelopen in 2010. En van Agnell naar de Col Vieux, het Lac Foréant en Lac Egorgeou naar l'Echalp in dagtochten in augustus 2010 en dit jaar opnieuw. Dus zijn we min of meer toch rond.

Als we om 13.00 uur gaan afdalen komen er weer overal wolken opzetten. Als we nog een uurtje later omkijken naar boven, dan ligt heel Pointe Joanne in dikke wolken. Weer die Italiaanse nebbia. Dan zie je niets, want je staat in dichte mist.

De hele dagwandeling is 13 km heen en weer met een hoogteverschil van 2100 m. Voor de oudjes goed te doen in ruim 6 uur. We hadden deze schitterende wandeling niet willen missen. Terug bij de auto besluiten we nog even naar Ponte Chianale te rijden voor een lekkere capuccino en 2 heerlijke Italiaanse ijsjes. (Een stuk goedkoper dan in Frankrijk). Lekker op een terrasje in de zon. Het is hier warm.

Als we over de smalle weg terugrijden naar Col d'Agnell, is de lucht weer pikzwart en dreigt er wéér onweer. Als we de Queyras uitrijden en we zijn Guillestre voorbij, is de lucht weer staalblauw en is het 30 graden.


Dagtocht II

Col de Thures 2800 m - GR 58 D - dagtocht

We gaan vanaf Abriès over de brug naar links, naar le Roux. Vóór het dorp zijn een paar parkeerplaatsen om de auto te parkeren. Ben je lopend, dan kan je beter vanaf Abriès over de GR 58 naar Le Roux lopen. (anderhalf uur).

Dwars door Le Roux omhoog lopen over de GR 58D naar Col de Thures = 4 uur. Het is een fraai, maar taai pad dat pittig omhoog loopt. Daarna dezelfde weg terug als je een dagtocht doet. (bijna 2000 m hoogteverschil op en neer).



Vanaf Col de Thures kan je linksaf verder doorlopen naar Col du Razis (2921 m) over een klein paadje aan Italiaanse kant. Ook in augustus ligt er hier en daar nog sneeuw. Vanaf Col du Razis moet je weer een beetje afdalen aan Franse kant en een beetje spoorzoeken om het pad naar Pic de Malrif en Col de Malrif te vinden. Je bent dan een paar uur verder. Om de wandeling niet onmogelijk lang te maken, kan je het beste afdalen naar Lac du Laus en daar wild kamperen.

De wandeling vanaf Col du Malrif door naar Fonts de Cervières wordt echt te lang met teveel hoogteverschillen. (zie gewone GR 58). De volgende dag kan je dan òf verder naar Fonts de Cervières via Col du Malrif, òf afdalen naar Abriès of Les Aiguilles.


Dagtocht III


Col d'Urine 2525 m - dagtocht GR 58 B


De hele variant GR 58 B is in 2 dagen te lopen met een overnachting in Italië - refuge de Jervis, bij Ciabot del Pra. (of wild kamperen).

Deze Col is met zijn ruim 2500 m wel niet zó hoog, maar je hebt wel weer veel last van de nebbia, omdat hij op de grens ligt met Italië. Maar het is een fraaie wandeling en met heel veel bloemen, zolang de schapen niet geweest zijn.

Een aardig dagrondje is Abriès – Val Preveyre – Col d'Urine. Een schitterend en niet moeilijk pad door alpenweiden met veel bloemen en marmotten. Voor een kortere variant rijdt je via Le Roux over een heel smal paadje naar Val Préveyre. Door de rivier waden en bordjes omhoog volgen. (rood/witte markering). Links bij de rivier is nog een kleine camping.


Dan afdalen naar Italië over de GR 58B naar refuge Willy Jervis of ergens wild kamperen. Dan de volgende dag omhoog naar Col de la Croix 2300 m en via de GR 58B naar La Monta , dan over Crête de Gilly GR 58 D en bij Col de Gilly afdalen naar Ristolas. Vervolgens langs de Guil teruglopen naar Abriès.